Ik ben letterlijk in alle staten!

In alle staten. Ik vind het belangrijk om de wereld te laten weten hoe de medische wereld zichzelf indekt en vooral hoe de artsen, wellicht alleen specifieke artsen, elkaar dekken bij medische fouten.

 

FRUSTRATIE

Je voelt je zo nietig en klein in de waarheid als je moet vechten tegen grote conglomeraten als ziekenhuizen en de volledige zorg ineen. Je wordt niet gehoord en jouw mening wordt afgedaan als irritant, maar wordt nooit serieus genomen. Je moet sterk in je schoenen staan wil je hier weerstand aan bieden, of alleen al de motivatie en wilskracht om door te zetten hebben. Het is een enorme strijd waar je een hoop voor moet opgeven. Er zijn gezinnen die hier compleet aan kapot gaan en de rest staat erbij en lacht erom. Zeer frustrerend, want je kan geen kant op.

 

WAT IS ER GEBEURD

In 2009 ontdekte ik een blauw stukje aan m’n teen, maar dacht dat het vuil was. Ik had er verder geen aandacht meer aan besteed totdat het een steeds groter stukje werd. Heel stom natuurlijk, maar je leeft toch in de waan van de dag. Je bent altijd bezig. Ik heb een fulltime baan en 2 kinderen. Altijd druk, altijd haast. Het was dus ook niet zo gek dat ik mezelf verwaarloosde en geen acht sloeg op dat vreemde plekje. Totdat mijn man zei dat ik er echt even mee naar de dokter moest gaan had ik er eigenlijk niet meer aan gedacht. Uiteindelijk had ik een week later de afspraak. Ik liet het plekje zien aan de huisarts en hij trok meteen bleek weg.

 

DIAGNOSE

Hij zei letterlijk dit; als het is wat ik denk dat het is dan moeten we nu direct naar het ziekenhuis. Terwijl hij een aantal belletjes aan het plegen was raakte ik steeds meer in paniek. Maar wat was het dan? Het was dus gangreen of ook wel necrose genoemd. Hierbij sterft er, vaak na een eerste wondje, een stuk lichaam af. In mijn geval dus een stuk voet. Het weefsel sterft gewoon af en er is geen lieve heer die hier iets aan kan doen. Ik schrok me natuurlijk rot! Wat! Een teen eraf halen? De dokter gaf aan dat als dat donkere deel niet werd geamputeerd de rest van m’n voet ook aangetast zou raken. Ik kon mezelf wel voor m’n hoofd slaan dat ik er niet eerder naar had laten kijken. Ik had weleens van die natuurfilms gezien dat ze de mount everest beklimmen en door de kou handen en voeten kunnen verliezen. Mijn overkwam het gewoon als hardwerkende moeder in Flevoland.