En toen belande ik in ‘t ziekenhuis

ZIEKENHUIS

Onderweg naar het ziekenhuis belde ik mijn man en vertelde wat er wat gebeurd. Hij verliet zijn werk in allerijl en kwam bezweet rennend de ziekenhuis deuren door. Het ongeloof straalde van z’n gezicht. Onze kinderen zaten nog op school gelukkig en hoefde dit drama niet van dichtbij mee te maken. In het ziekenhuis keek weer een andere arts naar mijn teen en hij gaf eigenlijk dezelfde conclusie: gangreen. Onwaarschijnlijk en ook ongelooflijk. Er werd direct gehandeld in het ziekenhuis. Er werd een operatiekamer voorbereid en m’n man en ik keken elkaar aan of dit misschien een droom was en dat we alles verkeerd hadden begrepen, maar nadat we elkaar in de arm hadden geknepen wisten we dat het geen droom was, maar de harde werkelijkheid. Mijn man werd zelfs nog een beetje boos op mij, omdat ik nalatig was geweest in de zorg voor mezelf. En daar had hij eigenlijk gelijk in. Het was ook zo, maar het heeft niet zoveel zin een koe in zn kont te kijken op dat moment.

 

OPERATIE

De operatie heeft in totaal zeker drie uur geduurd. Uiteraard was ik onder narcose en heb niets meegekregen van wat zich daar beneden afspeelde. De anesthesist was een vriendelijke jonge gast die heel lief was en het beste met me voor had. De opererend arts daarentegen was een arrogante man die heel hooghartig zat te brallen voor de operatie. Op de een of andere manier was wel iedereen aan het knikken en goedkeurend aan het mompelen naar deze enge man. Men was zeer gehoorzaam naar deze arts en volgde zijn bevelen op. Dit is alles wat ik ervan heb meegekregen. Het was allemaal zo onverwachts dat ik niet echt de tijd heb gehad me ergens druk over te maken. Wie had gedacht dat deze dag zo zou verlopen. Ik was echt nietsvermoedend naar de huisarts gefietst vanmorgen, nadat ik de kinderen op school had afgezet. En nu dit!

 

BIJKOMEN

Ik kwam bij uit de narcose en wist meteen dat het foute boel was. M’n man zat naast me in de stoel en zag bleek en huilde een beetje. Ik vroeg waar de kinderen waren en hij zei: bij je moeder. M’n moeder is zo’n vrouw waar je altijd van op aan kan. Ik hoef maar te kicken en ze staat klaar en paraat. Wat voor zaken dan ook, ze heeft overal goed advies over en ook op de praktische zaken weet ze altijd een oplossing. We bleven allebei een tijdje stil en toen begon m’n man te praten. Het eerste wat hij zei was: maak je niet druk het komt allemaal goed. Dus ik dacht; hoezo, het is nu toch goed? Maar wat bleek?

 

FOUTJE

Ze hadden m’n verkeerde teen geamputeerd. Er was verwarring ontstaan in de operatiekamer en ze hebben mijn bijzonder gezonde teen geamputeerd. M’n andere voet zag er nog steeds hetzelfde uit. Ik was natuurlijk nog warrig uit de narcose, maar dit nieuws schudde mij wel meteen even wakker. Ik keek mijn man aan en hij zat alleen maar te schudden met z’n hoofd in z’n handen. Het was duidelijk niet onze dag. We hebben de arts erbij geroepen om opheldering te vragen, maar die was al naar huis. Dus van de zuster moesten we horen dat er een klein foutje was gemaakt, maar dat dit absoluut niet aan de arts lag. Want de arts was alom gewaardeerd en had gewoon verkeerde instructies gekregen. Van wie dan? vroegen wij. Ja dat wist ze niet zo 1 2 3, maar morgenochtend zou de arts wel even, mits hij tijd had, vertellen wat er was gebeurd.